❤️ဆုံေနရက္နဲ႔လြမ္းေလျခင္း❤️
“ဆုံေနရက္နဲ႔လြမ္းေလျခင္း” သည္ ဆရာမဂ်ဴး၏ နာမည္ေက်ာ္ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ျဖစ္သည္။လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ဖတ္ဖူးလိမ့္မည္။တစ္ခါတေလမွာ အခ်ိဳ႕စာအုပ္မ်ားသည္ ႏွစ္အနည္းငယ္ ကြာၿပီးျပန္ဖတ္ၾကည့္မိသည့္အခါ ပထမအႀကိမ္က ဖတ္ခဲ့ရသည္ အရသာခံစားခ်က္မ်ိဳးႏွင့္မတူေတာ့ဘဲ စာေရးသူရဲ႕အျမင္သေဘာထားကို ပိုသိနားလည္လာရသည္။
စာအုပ္ေခါင္းစဥ္ကို “ဆုံေနရက္နဲ႔လြမ္းေလျခင္း”ဟုအမည္ေပးထားသည္အတြက္ေပါင္းဖက္ရမည္ဇတ္လမ္းမဟုတ္တာေတာ့ေသခ်ာသည္။ “ေသကြဲကြဲမလား ႐ွင္ကြဲကြဲမလားေပါ့”။
ဆရာမ ဂ်ဴး ရဲ႕ထုံးစံအတိုင္း မမနဲ႔ေမာင္ ဇတ္လမ္းျဖစ္သည္။ဇတ္ေကာင္ႏွစ္ဦးျဖစ္တဲ့ အင္ၾကင္းေဝ ႏွင့္ ေမာင္သက္ေဝ တို႔သည္ နာမည္တစ္လုံးဆင္တူၾကသည္။မမ သည္ ေမာင္ထက္ ၇ ႏွစ္ႀကီးၿပီး မမ က ေမာင္ကိုငယ္ကတည္းက သနားစိတ္ႏွင့္ေမတၱာေတြေပးကာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား ေမာင္ရဲ႕အနာဂါတ္ကို ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ယုံၾကည္ခဲ့သည္။ေမာင္ကို ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ေစခ်င္ေသာေၾကာင့္ အဂၤလိပ္စာေတြ သင္ေပးသည္ ရသစာေပေတြ ေပးဖတ္ခဲ့သည္။အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးတိုင္း ေမာင္သည္ အျမဲ ကလန္ကဆန္ လုပ္ကာ "မမနဲ႔ေမာင္က အဂၤလိပ္ေတြမွ မဟုတ္တာျမန္မာေတြဘဲ ျမန္မာလိုေျပာၾကရေအာင္"ဟု အျမဲျပန္ေျပာတတ္သည္။
ေမာင္ သည္ မမ အေပၚ အရမ္းတြယ္တာသည္။ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားတစ္ေကာင္ႂကြက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ငယ္ကတည္းက မမ ကို အမအရင္းတစ္ေယာက္လိုခ်စ္သည္။မမ အေပၚမွာဆိုးခဲ့သည္။အျမဲလိုလိုျပန္ေျပာတတ္ေသာ္လည္း မမ စကားကို ေတာ့နားေထာင္ခဲ့သည္။မမကိုအျမဲေတြ႕ခ်င္သည္ မမအနားမွာအျမဲေနခ်င္သည္။မမသည္ ေမာင္ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ ယုံၾကည္အားကိုးရာျဖစ္ခဲ့သည္။
အခ်ိန္ေတြၾကာလာ အသက္ေတြႀကီးလာေသာအခါ ေမာင္ႏွမအခ်စ္ကေန တေျဖးေျဖးသံေယာဇဥ္ေတြႀကီးၿပီးစိတ္ေတြေျပာင္းလဲလာခဲ့ၾကသည္။မမ သည္္အႀကီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အျမဲထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းေနခဲ့ကာ "ကေလးမုန္႔ေပးႀကိဳက္တယ္"ဆိုတဲ့ စကားပုံကိုအျမဲႏွလုံးသြင္းခဲ့သည္။ခ်စ္တာေတာ့ ေမာင္ကိုအရမ္းခ်စ္ခဲ့သည္။ေမာင္ေမြးေန႔ေရာက္တိုင္း အျမဲလို လက္ေဆာင္ ဝယ္ေပးခဲ့သည္။ေမာင္ကလည္းေမြးေန႔တိုင္းသူလက္ေဆာင္ကို လာေတာင္းသည္။ေမာင္ သည္ မမ ကို ငယ္ကတည္းက လာဗန္ဒါ ပန္း ျခံေလးစိုက္ကာ လက္ေဆာင္ေပးမည္ဟု အျမဲလိုေျပာခဲ့သည္။ေမာင္ စိတ္ကူးထဲမွာ လာဗန္ဒါ ပန္းခင္းထဲ ေပ်ာ္ေနသည္ မမ မ်က္ႏွာကို ျမင္ခ်င္ခဲ့သည္။မမ သည္လည္း ေမာင္အတြက္ဆို တတ္ႏိုင္သမ်ွ ကူညီေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးမည္။ ဒီလိုတစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ အရမ္းခ်စ္ေနၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြ။အစစအရာရာၿပီးျပည့္စုံသည္။
ပထမအႀကိမ္ စဖတ္တုန္းက ဆရာမ ဂ်ဴး ကို မေက်မနပ္ျဖစ္မိသည္။ဆရာမသည္ရက္စက္သည္ ဟုထင္ခဲ့သည္” ဘာလို႔ မမနဲ႔ေမာင္ကို ခြဲပစ္ရတာလဲ " အရမ္းခ်စ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ရက္နဲ႔ ႐ွင္ကြဲ ခြဲခဲ့ရသည္။ၿပီးေတာ့ကြဲကြာဖို႔ကိုလည္း သူတို႔ကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္ခိုင္းခံခဲ့ရသည္ဆိုကာ ဆရာမအေပၚ အျပစ္တင္ခဲ့မိသည္။ႏွစ္ေတြၾကာလာၿပီး ေနာက္ ဆရာမ အေပၚနားလည္ လာခဲ့သည္။ဒဂၤါး တစ္ေစ့သည္ တစ္ေစ့ထဲျဖစ္ေသာ္လည္း ဘက္မတူၾက ေခါင္းနဲ႔ပန္း ျဖစ္ရသည္။အတူေပါင္းစပ္ဖို႔မျဖစ္ႏိုငိၾကေပ။
"ဆုံေနရက္နဲ႔လြမ္းရေလျခင္း"ဆိုေသာ သေဘာကို နားလည္လာသည္ စြန္႔လႊတ္ ရျခင္းရဲ႕အရသာကိုသိလာသည္။ “အင္း “ဆိုတဲ့အေျဖနဲ႔ “ဟင့္အင္း “ဆိုသည္ အေျဖႏွစ္ခုရဲ႕ ျခားနားမႈေၾကာင့္ ဘဝတစ္ခုလုံံးေျပာင္းလဲသြားႏိုင္တဲ့ တစ္ခဏ ေမွာ္ဝင္ခ်ိန္ေလးကို သတိရေနမိတယ္ ဟု သုံးႏႈန္းထားေသာ စကားလုံးမ်ားသည္ လွပက်စ္လစ္သည္ ႏွလုံးသားေတြကို ကိုင္လႈပ္ႏိုင္စြမ္းသည္။ေပါင္းဖက္လို႔မရတဲ့ဘဝႏွစ္ခု စြန္႔လႊတ္ရျခင္းရဲ႕ အရ သာကို ျမင္ေအာင္
"ႏွေျမာတာ့ ႏွေျမာတာေပါ့။ဒါပင္မဲ့ ေလတံခြန္တစ္ခုရဲ႕ဘဝက ေကာင္းကင္မွာသာရိွတာကိုး။ဘီးလုံးနားမွာ အပ္ခ်ည္ေႏွာင္ႀကိဳးနဲ႔ျပားကပ္ၿပီး လႊတ္တင္မဲ့လူကို ေစာင့္ေမ်ွာ္ေနရတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား အဓိပၸါယ္မဲ့လိုက္မဲ့ဘဝ လဲ။သြားပါေစ။လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ယိမ္းခါလႈပ္႐ွားရင္း၊ပ်ံဝဲရင္း၊ မ်က္စိေအာက္ကေနေပ်ာက္ကြယ္သြားမယ့္ ေလတံခြန္ေလးကို ဂုဏ္ယူစိတ္တစ္ဝက္၊ႏွေျမာတမ္းတစိတ္တစ္ဝက္နဲ႔ ေက်နပ္ၿပီး လြမ္းက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ အရသာကို ကိုယ္က ႀကိဳက္တယ္ေလ"
ဟု ေရးဖြဲ႔ထားသည္။
ဆရာမ ဂ်ဴး ရဲ႕ စာအုပ္ေပါင္းမ်ားစြာအနက္ ဤ စာအုပ္သည္ ကြၽန္ေတာ္ အႀကိဳက္ဆုံးစာအုပ္ျဖစ္သည္။သတိရတိုင္း ဖတ္ျဖစ္သည္။ပထမအႀကိမ္ ဖတ္ၿပီးသူမ်ားေကာ မဖတ္ရေသးသူမ်ား အတြက္ "ဆုံေနရက္နဲ႔လြမ္းရသည္" အျဖစ္ေတြ ရိွခဲ့လ်ွင္ ဤစာအုပ္ကိုဖတ္ေစခ်င္သည္။မဖတ္ရေသးလ်ွင္ ဖတ္ၿပီး လာဗန္ဒါ ပန္းႏွင့္အရမ္းခ်စ္ခဲ့ၾကသည္ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို သိေစခ်င္သည္။ဖတ္ၿပီးလ်ွင္ ေတာ့လာဗန္ဒါ ပန္းခင္းႀကီးထဲမွာေပ်ာ္ျမဴးေနတဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ မိန္းကေလးကို အရိပ္လို ေစာင့္ၾကပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ကို ျမင္ေယာင္ၾကပါလိမ့္မည္။
No comments:
Post a Comment